اگر قرار است این مقاله برای مخاطب تخصصی نوشته شود، بهتر است از همان ابتدا یک نکته روشن شود: تأثیر ترئونین بر مرغ گوشتی فقط به افزایش مقدار این اسیدآمینه در جیره محدود نیست؛ سطح مصرف، نسبت آن با لیزین، سن پرنده و شرایط پرورش تعیین می‌کنند که نتیجه نهایی روی رشد و ضریب تبدیل خوراک چه باشد.
مطالعات انجام‌شده روی جوجه‌های گوشتی نشان داده‌اند که تنظیم مناسب ترئونین می‌تواند در شرایط خاص به بهبود رشد و بازده خوراک کمک کند، در حالی که مصرف بیش از نیاز لزوماً عملکرد را بهتر نمی‌کند. برای نمونه، یک مطالعه در Animal Nutrition در سال ۲۰۲۴ نشان داد افزایش غلظت ترئونین در شرایط چندگانه استرس می‌تواند عملکرد رشد و سلامت روده را بهبود دهد.
از طرف دیگر، پژوهش سال ۲۰۲۵ در Animal Feed Science and Technology نشان داد پاسخ مرغ‌ها به ترئونین تحت تنش گرمایی و تراکم بالا با شرایط عادی یکسان نیست. بنابراین، برای بررسی تأثیر ترئونین باید جیره را به‌صورت کامل ارزیابی کرد، نه اینکه فقط مقدار مکمل را افزایش داد. در ادامه، نقش ترئونین در رشد، ضریب تبدیل خوراک و سلامت روده مرغ گوشتی را دقیق‌تر بررسی می‌کنیم.
ترئونین چیست و چرا در جیره مرغ گوشتی اهمیت دارد؟
ترئونین یکی از اسیدهای آمینه ضروری برای مرغ گوشتی است. یعنی پرنده نمی‌تواند آن را به مقدار کافی در بدن خود بسازد و باید از طریق جیره دریافت کند. این اسیدآمینه فقط برای ساخت پروتئین عضلات اهمیت ندارد. بخش قابل توجهی از ترئونین مصرف‌شده در بافت روده نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد و در تولید پروتئین‌های مخاطی، از جمله موسین، نقش دارد. به همین دلیل، بررسی تأثیر ترئونین باید فراتر از شاخص رشد باشد و سلامت دستگاه گوارش را هم در نظر بگیرد.
در تنظیم جیره، مقدار ترئونین به‌تنهایی معیار مناسبی نیست. نسبت آن با سایر اسیدهای آمینه و به‌خصوص لیزین، سطح پروتئین جیره و قابلیت هضم مواد اولیه نیز اهمیت دارند. پژوهشی در Poultry Science نشان داد افزایش ترئونین قابل‌هضم از سطح توصیه‌شده به ۱۱۰ و ۱۲۰ درصد، در برخی جیره‌ها با بهبود ضریب تبدیل و بعضی شاخص‌های سلامت روده همراه بود.
برای مجموعه‌هایی مانند هلدینگ پیشوا که در زنجیره تأمین نهاده‌های خوراک دام و طیور فعالیت دارند، شناخت این تفاوت‌ها اهمیت عملی دارد؛ زیرا انتخاب یک مکمل مناسب بدون توجه به نیاز واقعی جیره، لزوماً عملکرد بهتری ایجاد نمی‌کند.
به‌طور خلاصه، نقش ترئونین را می‌توان در چند بخش دید:
- مشارکت در سنتز پروتئین
- کمک به حفظ بافت مخاطی روده
- مشارکت در تولید موسین
- پشتیبانی از عملکرد مناسب دستگاه گوارش
- کمک به تأمین تعادل اسیدهای آمینه جیره
بنابراین، ترئونین باید بخشی از یک برنامه متعادل تغذیه‌ای باشد، نه یک مکمل مستقل که مقدار آن بدون محاسبه افزایش پیدا کند.
تأثیر ترئونین بر رشد مرغ گوشتی؛ کمبود آن چه چیزی را تغییر می‌دهد؟
وقتی ترئونین جیره کمتر از نیاز پرنده باشد، بخشی از ظرفیت رشد مرغ گوشتی می‌تواند محدود شود. دلیل آن ساده است: برای ساخت پروتئین، وجود اسیدهای آمینه ضروری در نسبت مناسب لازم است. اگر یکی از اسیدهای آمینه موردنیاز به اندازه کافی در دسترس نباشد، استفاده مؤثر از سایر اسیدهای آمینه نیز محدود می‌شود.
به همین دلیل، تأمین دقیق نهاده‌های موردنیاز جیره اهمیت زیادی دارد و استفاده از خدمات تخصصی واردات می‌تواند برای مجموعه‌هایی که به دنبال تأمین منظم و تخصصی این مواد هستند، بخشی از فرایند تأمین ترئونین و سایر افزودنی‌های خوراک باشد.
با این حال، تأثیر ترئونین یک رابطه خطی ساده ندارد. یعنی نمی‌توان نتیجه گرفت که هرچه مقدار بیشتری ترئونین به خوراک اضافه شود، وزن‌گیری نیز به همان نسبت افزایش پیدا می‌کند. یک مطالعه روی جوجه‌های گوشتی نشان داد افزایش ترئونین جیره از ۵.۷ به ۷.۲ گرم در کیلوگرم باعث بهبود رشد و ضریب تبدیل شد، اما افزایش بیشتر تا ۷.۷ گرم در کیلوگرم نتیجه نامطلوبی ایجاد کرد.
به همین دلیل، در ارزیابی رشد باید چند شاخص را هم‌زمان بررسی کرد:
| شاخص | چرا مهم است؟ |
| افزایش وزن | نشان‌دهنده پاسخ رشد پرنده است |
| مصرف خوراک | مشخص می‌کند پرنده چه مقدار خوراک دریافت کرده است |
| ضریب تبدیل | میزان کارایی استفاده از خوراک را نشان می‌دهد |
| تلفات | برای ارزیابی نتیجه نهایی گله ضروری است |
مطالعات جدید نیز نشان می‌دهند پاسخ به ترئونین می‌تواند تحت شرایط استرس تغییر کند. در پژوهشی که در سال ۲۰۲۴ در Animal Nutrition منتشر شد، افزایش ترئونین در جوجه‌های تحت استرس گرمایی و تراکم بالا با بهبود ضریب تبدیل و برخی شاخص‌های عملکرد و سلامت روده همراه بود.
بنابراین، برای استفاده عملی از ترئونین ابتدا باید مشخص شود که جیره واقعاً با کمبود یا عدم تعادل این اسیدآمینه مواجه است. افزایش کورکورانه مقدار مکمل، جایگزین فرمولاسیون دقیق جیره نیست.
تأثیر ترئونین بر ضریب تبدیل خوراک چگونه اتفاق می‌افتد؟
ضریب تبدیل خوراک یا FCR یکی از مهم‌ترین شاخص‌های اقتصادی در پرورش مرغ گوشتی است. هرچه پرنده بتواند با مقدار مشخصی خوراک، وزن بیشتری تولید کند، بازده خوراک مطلوب‌تر خواهد بود. به همین دلیل، بررسی تأثیر ترئونین فقط بر اساس وزن نهایی مرغ کافی نیست و باید رابطه آن با مصرف خوراک و افزایش وزن نیز بررسی شود.
ترئونین می‌تواند از دو مسیر در این موضوع نقش داشته باشد. مسیر اول، تأمین اسیدآمینه موردنیاز برای سنتز پروتئین است. مسیر دوم به سلامت روده مربوط می‌شود. وقتی ساختار و عملکرد روده مناسب باشد، شرایط برای هضم و استفاده از مواد مغذی نیز مساعدتر خواهد بود.
در یک مطالعه منتشرشده در Poultry Science، جوجه‌هایی که جیره آنها حاوی ۱۱۰ یا ۱۲۰ درصد سطح توصیه‌شده ترئونین قابل‌هضم بود، در مقایسه با سطح توصیه‌شده، FCR بهتری داشتند؛ البته پاسخ به سطح ترئونین با نوع منبع پروتئینی جیره نیز تعامل داشت.
یک پژوهش دیگر نیز نشان داد افزایش ترئونین بالاتر از سطح موردنیاز در جیره‌های کم‌پروتئین می‌تواند G:F را بهبود دهد و ترشح موسین روده را افزایش دهد.
در عمل، هنگام ارزیابی اثر ترئونین بهتر است این موارد کنار هم بررسی شوند:
- مقدار ترئونین قابل‌هضم جیره
- نسبت ترئونین به لیزین
- سطح پروتئین خام
- مصرف روزانه خوراک
- افزایش وزن روزانه
- FCR در پایان هر دوره
نکته مهم این است که افزایش FCR یا تغییر عملکرد را نمی‌توان همیشه به ترئونین نسبت داد. کیفیت مواد اولیه، انرژی جیره، سلامت گله و شرایط محیطی نیز روی این شاخص اثر دارند. بنابراین، ترخیص کالا یا تأمین یک ماده اولیه باکیفیت تنها بخشی از زنجیره تأمین است؛ نتیجه نهایی زمانی مشخص می‌شود که نهاده وارد فرمولاسیون درست شود و نیاز واقعی پرنده را تأمین کند.
ترئونین چگونه از سلامت روده و جذب بهتر مواد مغذی حمایت می‌کند؟
یکی از مهم‌ترین دلایل توجه به ترئونین، نقش آن در سلامت روده است. روده مرغ گوشتی فقط محل جذب مواد غذایی نیست. این اندام یک سد دفاعی مهم در برابر عوامل بیماری‌زا نیز محسوب می‌شود. ترئونین در ساخت پروتئین‌های مخاطی مانند موسین نقش دارد و به حفظ لایه محافظ سطح روده کمک می‌کند. به همین دلیل، تأثیر ترئونین بر سلامت روده یکی از موضوعات مهم در تغذیه مرغ گوشتی به شمار می‌رود.
شواهد آزمایشگاهی و تغذیه‌ای این ارتباط را تأیید کرده‌اند. در مطالعه‌ای روی جوجه‌های گوشتی، مکمل‌سازی ترئونین باعث افزایش ارتفاع پرزهای روده، بهبود نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت و افزایش تراکم سلول‌های جامی شد. همچنین برخی شاخص‌های ایمنی و بیان MUC2 نیز تغییر کردند. این پژوهش در Poultry Science منتشر شده است.
یافته‌های جدیدتر نیز این موضوع را تقویت کرده‌اند. یک مطالعه منتشرشده در Poultry Science در سال ۲۰۲۶ نشان داد مکمل‌سازی L-threonine در برخی سطوح با بهبود مورفولوژی ژژنوم، عملکرد سد روده، ترکیب میکروبیوتای سکوم و بیان برخی پروتئین‌های اتصال‌دهنده سلولی همراه بود. در همان مطالعه، سطح ۳۰۰ میلی‌گرم به ازای کیلوگرم وزن بدن با FCR پایین‌تر و بهبود برخی شاخص‌های رشد همراه شد.
برای درک بهتر مسیر اثرگذاری، می‌توان آن را این‌گونه خلاصه کرد:
ترئونین کافی → پشتیبانی از ساخت پروتئین‌های مخاطی → حفظ بهتر سد روده → فراهم شدن شرایط مناسب‌تر برای عملکرد دستگاه گوارش
با این حال، نباید از این نتایج نتیجه گرفت که هر مقدار بیشتر ترئونین الزاماً جذب را افزایش می‌دهد. پاسخ پرنده به سطح جیره، سن، ترکیب خوراک و شرایط پرورش وابسته است. به همین دلیل، هنگام بررسی گزینه‌های خرید ترئونین خوراک دام و طیور باید علاوه بر کیفیت محصول، مقدار موردنیاز واقعی جیره نیز مشخص باشد.
آیا افزایش ترئونین در جیره کم‌پروتئین می‌تواند عملکرد مرغ گوشتی را حفظ کند؟
کاهش پروتئین خام جیره می‌تواند هزینه خوراک و دفع نیتروژن را کاهش دهد، اما اگر بدون اصلاح پروفایل اسیدهای آمینه انجام شود، عملکرد مرغ گوشتی افت می‌کند. در چنین شرایطی، ترئونین یکی از اسیدهای آمینه‌ای است که باید با دقت بررسی شود. هدف این نیست که با کاهش پروتئین، مقدار زیادی ترئونین به جیره اضافه شود. باید مشخص شود کدام اسیدهای آمینه واقعاً محدودکننده هستند.
در یک مطالعه سال ۲۰۲۱، جیره کم‌پروتئین با ۱۸.۵ درصد پروتئین خام و سطوح مختلف ترئونین بررسی شد. پژوهشگران گزارش کردند که با تأمین کافی ترئونین، جیره کم‌پروتئین توانست وزن‌گیری مشابه جیره شاهد ایجاد کند و مکمل‌سازی L-threonine نیز FCR را بهبود داد. این آزمایش روی جوجه‌های ۷ تا ۲۸ روزه انجام شد.
پژوهش جدیدتر در سال ۲۰۲۴ نیز اهمیت تأثیر ترئونین را در جیره‌های کم‌پروتئین نشان داد. در جیره‌ای با ۱۶.۵ درصد پروتئین خام، سه سطح ترئونین قابل‌هضم ایلئومی استانداردشده بررسی شد. سطح ۰.۶۸ درصد SID Thr در این آزمایش بهترین FCR را میان سطوح آزمایش‌شده ایجاد کرد، اما پاسخ به ترئونین با سطح گلیسین معادل نیز تعامل داشت.
بنابراین، هنگام کاهش پروتئین جیره باید موارد زیر هم‌زمان بررسی شوند:
- ترئونین قابل‌هضم
- لیزین قابل‌هضم
- متیونین و سایر اسیدهای آمینه محدودکننده
- انرژی قابل متابولیسم
- گلیسین و سرین
- قابلیت هضم واقعی مواد اولیه
در نتیجه، ترئونین می‌تواند به حفظ عملکرد در جیره‌های کم‌پروتئین کمک کند، اما جایگزین یک فرمولاسیون متعادل نیست.
در شرایط گرما و استرس، نیاز به ترئونین چه تغییری می‌کند؟
گرما فقط مصرف خوراک را کاهش نمی‌دهد. استرس گرمایی می‌تواند تعادل فیزیولوژیک، وضعیت اکسیداتیو و عملکرد روده مرغ را نیز تحت تأثیر قرار دهد. به همین دلیل، نیاز پرنده به برخی مواد مغذی ممکن است در شرایط استرس با شرایط عادی یکسان نباشد. در این شرایط، تأثیر ترئونین نیز می‌تواند با شرایط عادی پرورش متفاوت باشد. با این حال، نمی‌توان صرفاً به دلیل افزایش دما، یک درصد ثابت برای ترئونین تعیین کرد.
یک مطالعه در سال ۲۰۲۴ روی مرغ‌های گوشتی تحت شرایط استرس ترکیبی، شامل گرمای دوره‌ای و تراکم بالاتر، نشان داد افزایش غلظت ترئونین قابل‌هضم باعث بهبود FCR و برخی شاخص‌های سلامت روده شد. در این آزمایش، تیمار ترئونین کمترین FCR را میان گروه‌های تحت استرس داشت و مقاومت الکتریکی بافت روده نیز افزایش یافت. این پژوهش در Animal Nutrition منتشر شده است.
اما نتیجه یک پژوهش ۲۰۲۵ نکته مهم دیگری را نشان می‌دهد. در جوجه‌هایی که از روز ۲۲ تا ۴۲ تحت دمای ۳۵ درجه سانتی‌گراد و رطوبت نسبی ۷۵ درصد بودند، افزایش ترئونین تا ۱۷۵ و ۲۰۰ درصد توصیه NRC برخی شاخص‌های استرس اکسیداتیو و سلامت روده را بهبود داد، اما افزایش وزن و مصرف خوراک را بهتر نکرد.
پس در شرایط گرما بهتر است به جای افزایش خودکار ترئونین، ابتدا این شاخص‌ها بررسی شوند:
| شاخص | دلیل بررسی |
| مصرف خوراک | تشخیص افت دریافت مواد مغذی |
| افزایش وزن | ارزیابی پاسخ واقعی گله |
| FCR | بررسی بازده خوراک |
| سلامت روده | تشخیص آسیب ناشی از استرس |
| کیفیت جیره | اطمینان از تعادل اسیدهای آمینه |
این یافته‌ها نشان می‌دهند تأثیر ترئونین در گرما می‌تواند مثبت باشد، اما افزایش دوز لزوماً به معنی افزایش رشد نیست.
مقدار مناسب ترئونین برای مرغ گوشتی را چگونه تعیین کنیم؟
مقدار مناسب ترئونین را نباید فقط بر اساس درصد کل ترئونین موجود در خوراک تعیین کرد. در فرمولاسیون حرفه‌ای، استفاده از مقادیر قابل‌هضم اهمیت زیادی دارد. کیفیت مواد اولیه نیز می‌تواند مقدار اسیدآمینه قابل استفاده برای پرنده را تغییر دهد.
راهنماهای تجاری نیز نیاز به ترئونین را بر اساس مرحله رشد متفاوت در نظر می‌گیرند. برای نمونه، راهنمای تغذیه‌ای Cobb برای یکی از خطوط مرغ گوشتی، ترئونین قابل‌هضم را از ۰.۸۶ درصد در دوره آغازین تا ۰.۶۵ درصد در آخرین دوره تغذیه‌ای تعیین کرده است. همچنین مشخصات تغذیه‌ای Ross برای جیره‌های تماماً گیاهی، مقادیر SID Thr را از ۰.۸۴ درصد در استارتر تا ۰.۶۶ درصد در فینیشر مشخص می‌کند. این تفاوت در مقادیر نشان می‌دهد تأثیر ترئونین نیز باید با توجه به سن و مرحله رشد مرغ بررسی شود و نمی‌توان یک سطح ثابت را برای تمام دوره‌های پرورش در نظر گرفت.
این اعداد نشان می‌دهند نیاز پرنده با افزایش سن کاهش پیدا می‌کند. اما نباید آنها را بدون توجه به سویه، وزن هدف، انرژی جیره و مواد اولیه مستقیماً در هر مزرعه استفاده کرد.
برای تعیین سطح مناسب، این مراحل منطقی‌تر است:
- مشخص کردن سن و سویه مرغ.
- محاسبه ترئونین قابل‌هضم مواد اولیه.
- بررسی نسبت ترئونین به لیزین.
- بررسی سطح سایر اسیدهای آمینه محدودکننده.
- مقایسه جیره با توصیه‌های همان سویه.
- بررسی عملکرد واقعی گله پس از اجرای جیره.
پژوهش‌های دوز-پاسخ نیز نشان داده‌اند نیاز ترئونین با سن تغییر می‌کند؛ برای نمونه، یک مطالعه نیاز ترئونین قابل‌هضم را برای دوره‌های مختلف رشد متفاوت برآورد کرده است. بنابراین، عدد مناسب باید از فرمولاسیون کل جیره به دست بیاید، نه از مقدار مکمل به‌تنهایی.
برای بهبود عملکرد مرغ گوشتی، ترئونین را با چه شاخص‌هایی ارزیابی کنیم؟
اگر هدف از مصرف ترئونین بهبود عملکرد اقتصادی گله است، تنها نگاه کردن به وزن نهایی کافی نیست. ممکن است یک جیره وزن مرغ را افزایش دهد، اما هم‌زمان مصرف خوراک را نیز بیشتر کند. در این شرایط، افزایش وزن به‌تنهایی نمی‌تواند نشان‌دهنده بهبود بازده باشد.
بهترین روش، بررسی چند شاخص در کنار یکدیگر است. تأثیر ترئونین زمانی بهتر مشخص می‌شود که عملکرد گله قبل و بعد از تغییر جیره با معیارهای مشخص مقایسه شود.
مهم‌ترین شاخص‌ها عبارت‌اند از:
| شاخص | چه چیزی را نشان می‌دهد؟ |
| افزایش وزن روزانه | سرعت رشد پرنده |
| مصرف خوراک | مقدار خوراک مصرف‌شده |
| FCR | بازده تبدیل خوراک به وزن |
| تلفات | وضعیت کلی گله |
| وزن لاشه | نتیجه رشد قابل فروش |
| وزن سینه | اهمیت اقتصادی رشد عضله سینه |
| سلامت روده | وضعیت دستگاه گوارش |
| هزینه خوراک به ازای هر کیلو افزایش وزن | نتیجه اقتصادی جیره |
در پژوهش سال ۲۰۲۴ درباره جیره‌های کم‌پروتئین، ترئونین ۰.۶۸ درصد SID با بهبود FCR همراه بود، اما پاسخ آن به سطح گلیسین نیز وابسته بود. این موضوع نشان می‌دهد نباید یک شاخص را جدا از بقیه مواد مغذی تفسیر کرد.
از طرف دیگر، در یک مطالعه روی جوجه‌های تحت استرس گرمایی، سطوح بالای ترئونین برخی شاخص‌های سلامت روده و وضعیت اکسیداتیو را بهتر کردند، اما افزایش وزن را افزایش ندادند. این یافته نشان می‌دهد تأثیر ترئونین را نمی‌توان فقط با افزایش وزن سنجید و برای ارزیابی دقیق‌تر، شاخص‌هایی مانند سلامت روده و وضعیت اکسیداتیو نیز باید در نظر گرفته شوند.
بنابراین، ارزیابی صحیح باید هم عملکرد زیستی و هم هزینه خوراک را در نظر بگیرد. اگر FCR بهتر شده اما هزینه مکمل بیشتر از صرفه‌جویی خوراک است، نتیجه لزوماً از نظر اقتصادی مطلوب نیست.
اشتباهات رایج در مصرف ترئونین که می‌تواند نتیجه جیره را ضعیف کند
یکی از اشتباهات رایج این است که تصور کنیم افزایش ترئونین همیشه عملکرد مرغ گوشتی را بهتر می‌کند. پاسخ پرنده به ترئونین به سطح پایه جیره، سن، ژنتیک، پروتئین و سایر اسیدهای آمینه وابسته است. بنابراین، مصرف بیش از نیاز می‌تواند هزینه خوراک را افزایش دهد بدون اینکه افزایش وزن متناسبی ایجاد کند.
پژوهش‌ها نیز چنین پاسخ‌هایی را گزارش کرده‌اند. در یک مطالعه، افزایش ترئونین در جیره کم‌پروتئین در سطح مشخصی به بهبود رشد کمک کرد، اما افزایش بیشتر آن الزاماً FCR را بهتر نکرد. همچنین در مطالعه سال ۲۰۲۵ تحت استرس گرمایی، افزایش زیاد ترئونین برخی شاخص‌های سلامت را بهبود داد، ولی افزایش وزن و مصرف خوراک را افزایش نداد.
چند خطای مهم عبارت‌اند از:
- تعیین دوز فقط بر اساس درصد کل ترئونین
- بی‌توجهی به ترئونین قابل‌هضم
- استفاده از یک سطح ثابت برای تمام دوره‌های پرورش
- نادیده گرفتن نسبت ترئونین به لیزین
- کاهش پروتئین بدون اصلاح سایر اسیدهای آمینه
- افزایش دوز در زمان گرما بدون ارزیابی عملکرد گله
- بررسی وزن بدون توجه به FCR
- بی‌توجهی به کیفیت و قابلیت هضم مواد اولیه
راهنماهای تغذیه‌ای Ross و Cobb نیز مقادیر ترئونین را برای مراحل مختلف رشد متفاوت تعیین می‌کنند. در نهایت، مهم‌ترین نکته این است که تأثیر ترئونین را باید در چارچوب کل جیره سنجید. مکمل خوب، زمانی نتیجه می‌دهد که مقدار آن با نیاز واقعی پرنده هماهنگ باشد.
کلام آخر: تأثیر ترئونین زمانی مشخص می‌شود که جیره درست تنظیم شده باشد
ترئونین زمانی می‌تواند به بهبود عملکرد مرغ گوشتی کمک کند که مقدار آن با نیاز واقعی پرنده و سایر اسیدهای آمینه جیره هماهنگ باشد. شواهد پژوهشی نشان می‌دهند کمبود ترئونین می‌تواند رشد و استفاده از خوراک را محدود کند، اما افزایش بی‌حساب آن هم الزاماً به معنی عملکرد بهتر نیست.
در واقع، پاسخ پرنده به ترئونین به عواملی مانند سن، ژنتیک، سطح پروتئین جیره و شرایط محیطی وابسته است. مدل‌سازی‌های تغذیه‌ای نیز نشان داده‌اند نیاز به ترئونین با افزایش سن تغییر می‌کند. از طرف دیگر، تأثیر ترئونین فقط در وزن‌گیری خلاصه نمی‌شود. این اسیدآمینه در سلامت بافت روده و تولید موسین نیز نقش دارد و به همین دلیل می‌تواند در شرایطی که سلامت دستگاه گوارش تحت فشار است اهمیت بیشتری پیدا کند.
برای ارزیابی واقعی نتیجه، باید افزایش وزن، مصرف خوراک و ضریب تبدیل را هم‌زمان بررسی کرد. همچنین استفاده از نسبت ترئونین قابل‌هضم به لیزین، به‌جای تمرکز صرف بر درصد کل ترئونین، تصویر دقیق‌تری از وضعیت جیره می‌دهد. مطالعات تغذیه‌ای روی مرغ‌های گوشتی نیز اهمیت این نسبت را در تعیین عملکرد نشان داده‌اند. در نتیجه، هدف از افزودن ترئونین نباید «مصرف بیشتر» باشد؛ هدف، تأمین مقدار متناسب با نیاز پرنده و شرایط واقعی گله است.
سوالات متداول
۱. آیا ترئونین باعث افزایش وزن مرغ گوشتی می‌شود؟
اگر ترئونین یکی از اسیدهای آمینه محدودکننده جیره باشد، تأمین مقدار کافی آن می‌تواند رشد را بهبود دهد. اما افزایش مقدار ترئونین بالاتر از نیاز، الزاماً وزن‌گیری بیشتری ایجاد نمی‌کند.
۲. آیا ترئونین روی ضریب تبدیل خوراک اثر دارد؟
بله. در برخی مطالعات، افزایش ترئونین قابل‌هضم باعث بهبود FCR شده است؛ اما پاسخ به سطح سایر مواد مغذی و ترکیب جیره نیز وابسته است.
۳. آیا در جیره کم‌پروتئین به ترئونین بیشتری نیاز است؟
ممکن است نیاز به اصلاح سطح اسیدهای آمینه افزایش پیدا کند، اما نمی‌توان یک مقدار ثابت برای همه جیره‌های کم‌پروتئین تعیین کرد. سطح ترئونین باید همراه با سایر اسیدهای آمینه و قابلیت هضم جیره محاسبه شود.
۴. آیا در زمان استرس گرمایی باید ترئونین را افزایش داد؟
شواهد جدید نشان می‌دهند افزایش ترئونین در برخی شرایط استرس می‌تواند سلامت روده یا شاخص‌های استرس را بهبود دهد، اما لزوماً باعث افزایش رشد نمی‌شود. بنابراین تصمیم باید بر اساس شرایط واقعی گله گرفته شود.
۵. ترئونین قابل‌هضم مهم‌تر است یا ترئونین کل؟
برای فرمولاسیون دقیق، ترئونین قابل‌هضم معیار کاربردی‌تری است؛ زیرا همه ترئونین موجود در ماده خوراکی الزاماً به یک اندازه در اختیار پرنده قرار نمی‌گیرد. راهنماهای تجاری نیز مقادیر ترئونین را به شکل قابل‌هضم ارائه می‌کنند.
