تعیین دقیق مقدار ترئونین، بدون توجه به سن و نوع پرنده امکان پذیر نیست. نیاز طیور به ترئونین با تغییر مرحله رشد، سرعت رشد، هدف تولید و ترکیب جیره تغییر می‌کند. به همین دلیل، نمی‌توان یک مقدار ثابت را برای تمام گله‌ها در نظر گرفت. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که سن پرنده، جنسیت، میزان رسوب پروتئین و سطح پروتئین جیره می‌توانند بر مقدار بهینه ترئونین اثر بگذارند. برای نمونه، یک مطالعه مدل‌سازی در جوجه‌های در حال رشد نشان داد که غلظت بهینه ترئونین با افزایش سن کاهش پیدا می‌کند.
در عمل، متخصص تغذیه ابتدا مرحله تولید و سویه پرنده را مشخص می‌کند. سپس مقدار ترئونین قابل‌هضم جیره و نسبت آن با سایر اسیدهای آمینه، به‌ویژه لیزین، بررسی می‌شود. توصیه‌های تجاری نیز برای مراحل مختلف رشد مقادیر متفاوتی ارائه می‌کنند. در ادامه، عوامل مؤثر بر تعیین نیاز طیور به ترئونین و روش تنظیم آن در جیره را بررسی می‌کنیم.
نیاز طیور به ترئونین چگونه تعیین می شود؟
تعیین نیاز طیور به ترئونین با یک عدد ثابت انجام نمی شود. ابتدا باید مشخص شود پرنده چه نوعی است، در چه سنی قرار دارد و هدف پرورش آن چیست. سپس مقدار ترئونین جیره با شاخص های عملکردی مانند افزایش وزن، ضریب تبدیل غذایی، تولید تخم مرغ یا توده تخم مرغ مقایسه می شود. یکی از روش های رایج، استفاده از چند جیره با سطوح مختلف ترئونین و بررسی نقطه ای است که افزایش بیشتر این اسید آمینه دیگر بهبود قابل توجهی در عملکرد ایجاد نمی کند.
در پژوهشی روی جوجه های گوشتی، نیاز ترئونین قابل هضم در سنین ۳ تا ۶ و ۶ تا ۸ هفتگی بررسی شد. بیشترین کارایی خوراک با ۰.۶۱ درصد ترئونین قابل هضم در دوره اول و ۰.۵۲ درصد در دوره دوم به دست آمد. این مطالعه توسط Webel و همکاران در مجله Poultry Science منتشر شده است.
در عمل، برای تنظیم جیره بهتر است این موارد بررسی شوند:
- سن و مرحله رشد پرنده
- سویه و هدف تولید
- مقدار مصرف خوراک
- سطح لیزین قابل هضم
- ترکیب مواد اولیه جیره
- مقدار ترئونین قابل هضم
برای تهیه مواد اولیه و افزودنی های مورد استفاده در جیره نیز انتخاب تامین کننده اهمیت دارد. مجموعه هایی مانند هلدینگ پیشوا در حوزه تامین و واردات مواد اولیه فعالیت می کنند.
بنابراین، عدد به دست آمده از یک آزمایش را نباید بدون توجه به شرایط پرنده به تمام گله ها تعمیم داد. حتی مرور علمی منتشر شده درباره نیاز اسیدهای آمینه مرغ های تخم گذار نشان می دهد که سن، نژاد، ترکیب جیره پایه و روش ارزیابی می توانند باعث تفاوت در توصیه های تغذیه ای شوند.
چرا سن پرنده مقدار مورد نیاز ترئونین را تغییر می دهد؟
سن پرنده مستقیما با سرعت رشد، میزان مصرف خوراک و مقدار پروتئین مورد نیاز بدن ارتباط دارد. به همین دلیل، نیاز طیور به ترئونین در تمام دوره پرورش یکسان نمی ماند. جوجه در سن پایین بخش قابل توجهی از مواد مغذی را برای ساخت بافت جدید مصرف می کند. با افزایش سن، سرعت رشد نسبی کاهش پیدا می کند و الگوی استفاده از اسیدهای آمینه نیز تغییر می کند.
این موضوع در مطالعات تجربی به خوبی دیده شده است. Webel و همکاران در آزمایشی روی جوجه های گوشتی نشان دادند که نیاز ترئونین قابل هضم برای حداکثر کارایی خوراک از ۰.۶۱ درصد در سن ۳ تا ۶ هفتگی به ۰.۵۲ درصد در سن ۶ تا ۸ هفتگی رسید.
یک مطالعه دیگر نیز روی جوجه های نر با رشد آهسته، تغییر نیاز ترئونین با افزایش سن را بررسی کرد. پژوهشگران گزارش کردند که سطح بهینه ترئونین جیره با افزایش سن کاهش پیدا می کند؛ این مطالعه توسط Lemme و همکاران منتشر شده است.
در نتیجه، برنامه تغذیه مرحله ای می تواند کاربرد زیادی داشته باشد. برای نمونه:
| مرحله | نکته مهم در تنظیم ترئونین |
| سنین پایین | توجه بیشتر به رشد بافت و پروتئین |
| مرحله رشد | تنظیم بر اساس رشد و مصرف خوراک |
| مرحله پایانی | بازنگری سطح اسید های آمینه متناسب با کاهش رشد |
توصیه های تجاری نیز بر همین اساس، نیازهای تغذیه ای را برای مراحل مختلف رشد جدا می کنند. Aviagen در مکمل تغذیه ای Ross که در سال ۲۰۲۵ منتشر شده، چارچوب تنظیم مشخصات تغذیه ای جوجه های گوشتی را ارائه کرده است.
بنابراین، استفاده از خدمات تخصصی واردات برای تامین یک ماده اولیه بدون توجه به برنامه تغذیه ای گله کافی نیست؛ مقدار مصرف باید بر اساس مرحله پرورش و نیاز واقعی جیره تعیین شود.
تفاوت نیاز ترئونین در جوجه گوشتی، مرغ تخم گذار و گله مادر چیست؟
هدف تولید، یکی از مهم ترین عواملی است که هنگام تعیین نیاز طیور به ترئونین باید در نظر گرفته شود. جوجه گوشتی بیشتر برای رشد سریع و تولید گوشت پرورش داده می شود. مرغ تخم گذار باید مواد مغذی کافی برای تولید مستمر تخم مرغ دریافت کند. گله مادر نیز علاوه بر حفظ شرایط بدنی، با تولید تخم قابل جوجه کشی و حفظ عملکرد تولیدمثلی روبه رو است. بنابراین نمی توان یک توصیه واحد را برای هر سه گروه استفاده کرد.
در جوجه های گوشتی، پژوهش ها نیاز ترئونین را در ارتباط با افزایش وزن و کارایی خوراک بررسی کرده اند. در مطالعه Webel و همکاران، مقدار مورد نیاز ترئونین قابل هضم با افزایش سن کاهش یافت.
در مرغ های تخم گذار، شاخص هایی مانند تولید تخم مرغ و توده تخم مرغ اهمیت بیشتری پیدا می کنند. Faria و همکاران در آزمایشی روی مرغ های تجاری Hy-Line W36، افزایش ترئونین جیره را با تولید تخم مرغ و توده تخم مرغ بررسی کردند و نیاز روزانه متفاوتی را بر اساس این شاخص ها گزارش کردند.
در گله های مادر گوشتی نیز موضوع تولید تخم، وزن بدن و باروری اهمیت دارد. یک مطالعه روی مرغ های مادر Cobb 500 در اوج تولید، نیاز ترئونین قابل هضم را حدود ۶۱۳ میلی گرم به ازای هر پرنده در روز گزارش کرد و نسبت ایده آل ترئونین به لیزین قابل هضم را ۶۷ درصد به دست آورد.
پس هنگام انتخاب خوراک یا ماده اولیه، باید هدف گله مشخص باشد. در کنار تامین مواد اولیه، مواردی مانند ترخیص کالا و خرید ترئونین خوراک دام و طیور نیز زمانی معنا پیدا می کند که مقدار مورد نیاز جیره از قبل مشخص شده باشد. به بیان ساده، سن، هدف تولید و عملکرد مورد انتظار، سه عامل اصلی برای تفکیک نیاز ترئونین میان این گروه های پرورشی هستند.
ترئونین قابل هضم مهم تر است یا مقدار کل ترئونین جیره؟
در تنظیم دقیق جیره، مقدار ترئونین قابل هضم معیار کاربردی تری نسبت به مقدار کل ترئونین است. به همین دلیل، نیاز طیور به ترئونین نیز بهتر است بر اساس مقدار قابل هضم این اسید آمینه بررسی شود. دلیل آن ساده است: تمام ترئونینی که وارد خوراک می شود، به یک اندازه در اختیار پرنده قرار نمی گیرد. بخشی از اسیدهای آمینه موجود در مواد اولیه قابل استفاده نیست. بنابراین، مقایسه جیره ها فقط بر اساس مقدار کل می تواند تصویر دقیقی از میزان ترئونین در دسترس پرنده ارائه ندهد.
این موضوع در تحقیقات تغذیه طیور نیز بررسی شده است. Webel و همکاران در مطالعه جوجه های گوشتی، قابلیت هضم ترئونین جیره پایه را اندازه گیری کردند و نیاز را بر اساس ترئونین قابل هضم ارزیابی کردند. آنها برای دوره ۳ تا ۶ هفتگی نیاز ۰.۶۱ درصد و برای دوره ۶ تا ۸ هفتگی نیاز ۰.۵۲ درصد ترئونین قابل هضم را برای حداکثر کارایی خوراک گزارش کردند.
مطالعه دیگری در Journal of Applied Poultry Research نیز نشان داد که استفاده از اسیدهای آمینه قابل هضم در فرمولاسیون جیره می تواند نسبت به استفاده از مقادیر کل اسیدهای آمینه، مبنای دقیق تری برای تنظیم خوراک باشد.
در عمل، تفاوت این دو مفهوم را می توان این طور در نظر گرفت:
| معیار | کاربرد |
| ترئونین کل | مقدار کل موجود در خوراک |
| ترئونین قابل هضم | بخشی که بر اساس قابلیت هضم برای پرنده قابل استفاده در نظر گرفته می شود |
البته قابلیت هضم به نوع ماده اولیه و ترکیب جیره وابسته است. به همین دلیل، هنگام محاسبه نیاز طیور به ترئونین باید مشخص باشد که اعداد مورد استفاده بر مبنای ترئونین کل هستند یا ترئونین قابل هضم.
مطالعات جدیدتر روی منابع ترئونین نیز اهمیت همین موضوع را نشان می دهند. Lee و همکاران در سال ۲۰۲۲ یک محصول تخمیری ترئونین را به عنوان منبع ترئونین قابل هضم در جوجه های گوشتی بررسی کردند و گزارش کردند که این منبع، در شرایط آزمایش، توانست عملکرد مشابهی با جیره دارای L ترئونین ایجاد کند.
در نتیجه، برای فرمولاسیون دقیق خوراک، بهتر است ترئونین را فقط به عنوان یک عدد روی برچسب ماده اولیه نبینیم. مقدار قابل هضم، ترکیب کل جیره و نیاز واقعی پرنده باید هم زمان بررسی شوند.
نسبت ترئونین به لیزین چگونه برای تنظیم جیره استفاده می شود؟
برای تنظیم دقیق جیره، ترئونین را معمولا به صورت مستقل بررسی نمی کنند. یکی از روش های رایج، تعیین نسبت ترئونین قابل هضم به لیزین قابل هضم است. در این روش، لیزین به عنوان اسید آمینه مرجع در نظر گرفته می شود و مقدار ترئونین بر اساس درصدی از آن تعیین می شود. این رویکرد بخشی از مفهوم «پروتئین ایده آل» است و کمک می کند تعادل اسیدهای آمینه در جیره حفظ شود.
برای نمونه، Aviagen در مکمل تغذیه ای Ross Broiler در سال 2025، نسبت ترئونین قابل هضم به لیزین قابل هضم را در تمام مراحل رشد 67 درصد اعلام کرده است. این شرکت توضیح می دهد که استفاده از نسبت اسیدهای آمینه به لیزین، امکان تنظیم جیره با سطوح مختلف لیزین را فراهم می کند.
البته این نسبت یک عدد جهانی و تغییر ناپذیر نیست. تحقیقات مختلف، بسته به سن، ژنتیک و شاخص مورد بررسی، اعداد متفاوتی به دست آورده اند. در یک مطالعه، نسبت بهینه لیزین به ترئونین برای جوجه های در حال رشد در سنین مختلف حدود 69 تا 74 درصد گزارش شد. این تحقیق توسط Mack و همکاران منتشر شده است.
بنابراین هنگام محاسبه نیاز طیور به ترئونین باید این موارد را کنار هم دید:
- مقدار لیزین قابل هضم جیره
- نسبت ترئونین به لیزین
- سن و سویه پرنده
- شاخص عملکردی مورد نظر
- قابلیت هضم مواد اولیه
در نهایت، نسبت ترئونین به لیزین یک ابزار فرمولاسیون است، نه جایگزینی برای بررسی کامل جیره.
نوع پرنده و سرعت رشد چه اثری بر نیاز ترئونین دارد؟
نوع پرنده و سرعت رشد می توانند مقدار مورد نیاز ترئونین را تغییر دهند. به همین دلیل، نیاز طیور به ترئونین باید متناسب با ویژگی های هر گله بررسی شود. جوجه ای که رشد سریع دارد، برای ساخت پروتئین بافتی به تامین مناسب اسیدهای آمینه نیاز دارد. از طرف دیگر، تفاوت ژنتیکی بین سویه ها می تواند باعث شود پاسخ آنها به کمبود یا افزایش ترئونین یکسان نباشد.
این موضوع در یک پژوهش روی سه سویه تجاری جوجه گوشتی بررسی شد. Kidd و همکاران، سویه هایی با تفاوت در مصرف خوراک، سرعت رشد و بازده گوشت سینه را مقایسه کردند. نتایج نشان داد که یکی از سویه ها نسبت به کمبود ترئونین حساسیت بیشتری در ضریب تبدیل غذایی داشت. پژوهشگران نیاز ترئونین را برای دوره 21 تا 42 روزگی حدود 0.65 درصد به صورت قابل هضم برآورد کردند.
پژوهش Rosa و همکاران نیز پاسخ دو ژنوتیپ جوجه گوشتی و یک سویه لگهورن را بررسی کرد. نیاز ترئونین در سویه های گوشتی مورد آزمایش حدود 0.68 تا 0.72 درصد گزارش شد، در حالی که جوجه های لگهورن در پایین ترین سطح آزمایشی نیز پاسخ مشخصی به مکمل ترئونین نشان ندادند.
بنابراین برای برآورد نیاز طیور به ترئونین بهتر است به جای استفاده از یک عدد عمومی، این عوامل بررسی شوند:
| عامل | اهمیت در تنظیم جیره |
| نوع پرنده | هدف تولید را مشخص می کند |
| سویه | روی رشد و پاسخ به جیره اثر دارد |
| سرعت رشد | نیاز به اسیدهای آمینه را تحت تاثیر قرار می دهد |
| سن | نیاز در مراحل مختلف ثابت نیست |
| هدف تولید | شاخص مناسب برای ارزیابی نیاز را تعیین می کند |
پس جیره یک سویه سریع رشد را نباید بدون بررسی شرایط، برای گله ای با ویژگی های متفاوت استفاده کرد.
ترکیب جیره و سطح پروتئین چگونه نیاز به ترئونین را تغییر می دهد؟
مقدار ترئونین مورد نیاز فقط به خود پرنده وابسته نیست. ترکیب جیره نیز اهمیت دارد. سطح پروتئین خام، منابع پروتئینی و میزان سایر اسیدهای آمینه می توانند پاسخ پرنده به ترئونین را تغییر دهند. به همین دلیل، زمانی که فرمول خوراک تغییر می کند، بررسی دوباره تعادل اسیدهای آمینه منطقی است.
در یک مطالعه روی جوجه های گوشتی، Ciftci و Ceylan دو سطح پروتئین خام را در جیره های بر پایه ذرت و کنجاله سویا بررسی کردند. نتایج نشان داد بین سطح پروتئین خام و ترئونین بر مصرف خوراک، افزایش وزن و کارایی خوراک اثر متقابل وجود داشت. همچنین با افزایش سطح پروتئین، نیاز طیور به ترئونین برای دستیابی به کارایی بهتر خوراک، طبق مدل مورد استفاده افزایش پیدا کرد.
مطالعه قدیمی تر Robbins نیز نشان داد که وقتی نیاز ترئونین به صورت درصدی از کل جیره بیان می شود، با افزایش پروتئین جیره مقدار برآوردشده بیشتر می شود. اما وقتی نیاز به صورت درصدی از پروتئین جیره بیان شد، اثر سطح پروتئین کمتر بود.
بنابراین هنگام تنظیم جیره باید فقط به درصد پروتئین خام نگاه نکرد. بهتر است این موارد هم بررسی شوند:
- منبع پروتئین
- سطح پروتئین خام
- لیزین و سایر اسیدهای آمینه
- قابلیت هضم اسیدهای آمینه
- انرژی جیره
- مرحله رشد پرنده
یک نکته مهم هم وجود دارد: افزایش ترئونین بدون توجه به تعادل کل جیره لزوما نتیجه بهتری ایجاد نمی کند. در یک آزمایش، افزایش ترئونین از 5.7 به 7.2 گرم در کیلوگرم باعث بهبود رشد و ضریب تبدیل شد، اما افزایش بیشتر تا 7.7 گرم در کیلوگرم اثر نامطلوب داشت. این پژوهش توسط Ospina-Rojas و همکاران انجام شده است.
از کجا بفهمیم ترئونین جیره کمتر یا بیشتر از نیاز پرنده است؟
تشخیص کمبود یا مازاد ترئونین فقط با نگاه کردن به ظاهر گله امکان پذیر نیست. برای تعیین نیاز طیور به ترئونین، شاخص های عملکردی باید در کنار فرمول خوراک و شرایط پرورش بررسی شوند. کاهش رشد، افزایش ضریب تبدیل و تغییر برخی شاخص های سلامت می توانند سرنخ باشند، اما هیچ کدام به تنهایی ثابت نمی کنند که مشکل فقط از ترئونین است.
در یک مطالعه، جوجه های گوشتی با جیره های دارای 85، 100، 125 و 150 درصد سطح توصیه شده ترئونین تغذیه شدند. افزایش ترئونین تا سطوح بالاتر با بهبود برخی شاخص های رشد و ضریب تبدیل همراه بود، اما در سطوح بالاتر، افزایش برخی آنزیم های کبدی نیز مشاهده شد. این پژوهش توسط Wang و همکاران در سال 2016 منتشر شده است.
از طرف دیگر، کمبود ترئونین می تواند به ویژه در شرایط چالش زا اهمیت بیشتری پیدا کند. در مطالعه ای روی جوجه های گوشتی که با محدودیت خوراک و واکسن کوکسیدیوز تحت چالش قرار گرفتند، جیره کم ترئونین با کاهش رشد و تغییر شاخص های مربوط به سلامت روده همراه بود. این تحقیق توسط Dehghan و همکاران منتشر شده است.
برای بررسی عملی جیره، بهتر است این موارد کنار هم کنترل شوند:
| شاخص | چیزی که باید بررسی شود |
| افزایش وزن | فاصله با هدف گله |
| ضریب تبدیل | روند تغییر در دوره پرورش |
| مصرف خوراک | تغییر غیر عادی مصرف |
| ترکیب جیره | مقدار ترئونین و سایر اسیدهای آمینه |
| شرایط گله | بیماری، استرس و کیفیت خوراک |
اگر عملکرد گله پایین است، نباید بدون بررسی سایر عوامل، فورا مقدار ترئونین را افزایش داد. کیفیت مواد اولیه، انرژی، سلامت روده و سایر اسیدهای آمینه نیز می توانند عامل اصلی باشند.
یک روش عملی برای محاسبه ترئونین مورد نیاز در جیره طیور
محاسبه ترئونین بهتر است از مشخص کردن وضعیت گله شروع شود، نه از انتخاب یک عدد ثابت. ابتدا باید سن، سویه، هدف تولید و وزن مورد انتظار مشخص شود. سپس مشخصات تغذیه ای معتبر همان پرنده انتخاب می شود. در مرحله بعد، مقدار لیزین قابل هضم جیره تعیین و نسبت مناسب ترئونین به لیزین بررسی می شود تا نیاز طیور به ترئونین با شرایط واقعی گله هماهنگ باشد.
برای مثال، اگر هدف فرمولاسیون بر اساس نسبت اسیدهای آمینه ایده آل باشد، می توان مقدار لیزین قابل هضم را به عنوان مرجع در نظر گرفت. Aviagen در مکمل تغذیه ای 2025 برای Ross Broiler نسبت 67 درصد ترئونین قابل هضم به لیزین قابل هضم را در مراحل مختلف رشد ارائه کرده است.
در یک محاسبه ساده، اگر لیزین قابل هضم جیره 1.10 درصد باشد و نسبت هدف ترئونین به لیزین 67 درصد در نظر گرفته شود:
1.10 × 0.67 = 0.737 درصد ترئونین قابل هضم
این عدد فقط یک مثال محاسباتی است و نباید به عنوان توصیه عمومی برای همه گله ها استفاده شود.
برای فرمولاسیون واقعی، این مراحل را دنبال کنید:
- سن و نوع پرنده را مشخص کنید.
- هدف تولید و وزن نهایی را تعیین کنید.
- مشخصات تغذیه ای سویه مورد نظر را بررسی کنید.
- مقدار لیزین قابل هضم را تعیین کنید.
- نسبت مناسب ترئونین به لیزین را انتخاب کنید.
- ترئونین موجود در مواد اولیه را محاسبه کنید.
- مقدار ترئونین قابل هضم را با نیاز هدف مقایسه کنید.
- در صورت نیاز، مقدار مکمل L ترئونین را به جیره اضافه کنید.
- عملکرد گله را پس از اجرای جیره پایش کنید.
این روش از یک نکته مهم پیروی می کند: نیاز طیور به ترئونین باید در بستر کل جیره تعیین شود. حتی منابع معتبر تغذیه ای نیز مشخصات اسیدهای آمینه را متناسب با سن و شرایط پرنده ارائه می کنند. برای نمونه، مشخصات تغذیه ای Ross مراحل مختلف رشد را جداگانه تعریف کرده است.
سخن پایانی: نیاز طیور به ترئونین را بر اساس شرایط واقعی گله تعیین کنید
یک عدد ثابت نمی‌تواند پاسخگوی نیاز تمام طیور به ترئونین باشد. مقدار مورد نیاز این اسید آمینه به مجموعه‌ای از عوامل وابسته است که باید هم‌زمان در تنظیم جیره بررسی شوند. سن پرنده یکی از مهم‌ترین عوامل است. تحقیقات نشان داده‌اند که مقدار بهینه ترئونین در مراحل مختلف رشد یکسان نیست و با تغییر سن، میزان مصرف خوراک و رسوب پروتئین تغییر می‌کند.
نوع پرنده و هدف تولید نیز اهمیت زیادی دارد. نیاز یک جوجه گوشتی که برای رشد سریع پرورش داده می شود، لزوما با نیاز مرغ تخم گذار یا گله مادر یکسان نیست. بنابراین، نیاز طیور به ترئونین باید متناسب با نوع پرنده و مرحله تولید بررسی شود. حتی بین سویه های تجاری نیز ممکن است توصیه های تغذیه ای متفاوتی وجود داشته باشد. به همین دلیل، استفاده از مشخصات تغذیه ای همان سویه اهمیت دارد. برای مثال، جداول تغذیه ای Cobb مقادیر ترئونین قابل هضم را برای مراحل مختلف رشد جداگانه ارائه می کنند.
از طرف دیگر، فقط مقدار کل ترئونین جیره نباید ملاک قرار گیرد. قابلیت هضم و نسبت ترئونین با سایر اسیدهای آمینه نیز باید بررسی شود. پژوهش‌های تغذیه طیور نشان داده‌اند که عواملی مانند سن، سطح پروتئین خام و مواد اولیه جیره می‌توانند نتایج برآورد نیاز را تغییر دهند. بنابراین، تنظیم ترئونین زمانی دقیق‌تر خواهد بود که سن، نوع پرنده، مرحله تولید، سویه، ترکیب جیره و اسیدهای آمینه قابل‌هضم در کنار یکدیگر بررسی شوند.
سوالات متداول
۱. آیا نیاز طیور به ترئونین در تمام سنین یکسان است؟
خیر. نیاز ترئونین با افزایش سن و تغییر سرعت رشد می تواند تغییر کند. مطالعات روی جوجه های گوشتی نیز تفاوت نیاز بین دوره های مختلف رشد را نشان داده اند.
۲. نسبت ترئونین به لیزین برای چه کاری استفاده می شود؟
این نسبت برای حفظ تعادل اسیدهای آمینه در جیره به کار می رود. در سیستم پروتئین ایده آل، لیزین معمولا اسید آمینه مرجع است و سایر اسیدهای آمینه به صورت نسبتی از آن بیان می شوند.
۳. آیا افزایش ترئونین همیشه باعث رشد بیشتر می شود؟
خیر. اگر ترئونین از نیاز واقعی پرنده بیشتر شود، لزوما عملکرد بهتر نمی شود. برخی تحقیقات حتی در سطوح بالای ترئونین، آثار نامطلوب مشاهده کرده اند.
۴. آیا سطح پروتئین جیره روی نیاز ترئونین اثر دارد؟
بله. پژوهش ها نشان داده اند که بین سطح پروتئین و مقدار ترئونین مورد نیاز برای برخی شاخص های عملکردی ارتباط وجود دارد.
۵. ترئونین کل بهتر است یا ترئونین قابل هضم؟
برای فرمولاسیون دقیق، استفاده از مقادیر قابل هضم کاربرد بیشتری دارد، زیرا تمام ترئونین موجود در ماده اولیه به یک میزان در اختیار پرنده قرار نمی گیرد. پژوهش های تعیین نیاز نیز از مقادیر ترئونین قابل هضم استفاده کرده اند.
۶. آیا یک مقدار ثابت برای همه نژادهای طیور وجود دارد؟
خیر. نوع پرنده، سویه، سن، سرعت رشد و هدف تولید باید در تعیین سطح مناسب در نظر گرفته شوند. پژوهش های مقایسه ای نیز تفاوت پاسخ ژنوتیپ های مختلف به ترئونین را نشان داده اند.
